“HUWAG KANG MAKASARILI, BREE!” SIGAW NI CALEB BAGO NIYA SINAMPAL ANG ASAWA—TUMAMA ANG TIYAN NG BUNTIS SA KANTO NG MESA. AKALA NI CALEB AY MAPAPATAHIMIK NIYA SI BREE, PERO ANG GABING IYON ANG NAGING HULING GABI NG KANYANG KALAYAAN.
Gabi na at bumubuhos ang malakas na ulan sa labas, pero mas maingay ang sigawan sa loob ng kusina nina Bree at Caleb.
Si Bree ay walong buwang buntis. Hirap na siyang kumilos, manas ang mga paa, at laging pagod. Pero imbes na alagaan siya ng asawa niyang si Caleb, ito pa ang nagbibigay ng pasakit sa kanya.
Si Caleb ay isang Investment Banker na sikat sa labas, pero lubog sa utang dahil sa sugal.
“Ibigay mo sa akin ang passbook, Bree!” sigaw ni Caleb, habang naghahalungkat sa mga drawer. “Kailangan ko ng 500 thousand ngayon din! Papatayin ako ng mga pinagkakautangan ko!”
Nakaupo si Bree sa silya, yakap-yakap ang malaki niyang tiyan. Umiiyak siya.
“Caleb, hindi pwede,” pagmamakaawa ni Bree. “Pera ‘yan para sa panganganak ko! Pera ‘yan para sa baby natin! Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na ubos na tayo? Wala na tayong savings dahil sa bisyo mo!”
Huminto si Caleb sa paghahanap. Humarap siya kay Bree. Ang mukha niya ay puno ng galit at desperasyon. Ang dating lalaking minahal ni Bree ay nagmukhang ibang tao.
“Anong wala? Alam kong may tinatago ka pa!” lumapit si Caleb kay Bree. “Bakit ba ang damot mo? Asawa mo ako! Kapag namatay ako, sino ang bubuhay sa inyo ng anak mo?!”
“Hindi ako madamot, Caleb! Nag-iisip lang ako para sa anak natin!” sagot ni Bree, tumatayo kahit nahihirapan. “Hindi ko ibibigay ang huling pera namin!”
Sa sobrang galit ni Caleb, nawala siya sa sarili.
“HUWAG KANG MAKASARILI, BREE!” sigaw ni Caleb.
Itinaas niya ang kanyang kamay.
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Bree. Sa lakas ng pwersa, nawalan ng balanse si Bree. Umikot siya at…
BLAG!
Tumama nang malakas ang kanyang walong buwang tiyan sa matulis na kanto ng wooden dining table.
Napasinghap si Bree. Gasp.
Nanlaki ang mga mata niya. Huminto ang mundo. Ang sakit ay parang kidlat na tumagos mula sa tiyan niya papunta sa buong katawan.
Bumagsak si Bree sa sahig, hawak ang tiyan.
“A-Ahhh!” impit na sigaw ni Bree. “Ang… ang baby ko…”
Napatigil si Caleb. Nakita niya ang ginawa niya. Nakita niya si Bree na namimilipit sa sahig.
Pero imbes na tulungan ang asawa, ang una niyang inisip ay ang sarili niya.
“T-Tanga ka kasi!” utal ni Caleb, nanginginig. “Bakit ka kasi hindi umiwas?! Kasalanan mo ‘yan! Nag-iinarte ka lang!”
“Caleb… masakit…” iyak ni Bree. “Tulungan mo ako… parang… parang may mali…”
Naramdaman ni Bree na tumigas ang tiyan niya. May mainit na likido na dumaloy sa hita niya.
Dugo.
Namutla si Caleb nang makita ang dugo sa sahig.
“Shit!” mura ni Caleb. “Tatayo ka diyan! Dadalhin kita sa ospital! Pero makinig ka sa akin, Bree!”
Hinawakan ni Caleb ang mukha ni Bree nang mahigpit, pilit na pinatitingin sa kanya.
“Nadulas ka. Naintindihan mo?! Nadulas ka sa banyo dahil basa ang sahig! Kapag sinabi mong sinaktan kita… kapag sinira mo ang career ko… hinding-hindi mo na makikita ang anak mo. Kukunin ko siya sa’yo!”
Dahil sa takot at sakit, tumango na lang si Bree.
Dinala siya sa St. Luke’s Medical Center.
Sa Emergency Room, nagkagulo ang mga nurse at doktor.
“Trauma patient! 32 weeks pregnant! Blunt force trauma to the abdomen!” sigaw ng resident doctor.
Habang inaasikaso si Bree, nasa gilid si Caleb. Umiiyak-iyakan. Hawak ang kamay ni Bree kunwari.
“Doc, please save my wife!” drama ni Caleb. “Nadulas po siya sa banyo! Sabi ko naman sa kanya mag-ingat eh! Napakatanga kasi!”
Dumating ang OB-GYN Specialist, si Dr. Elena Torres. Kilala si Dr. Torres bilang isa sa pinakamagaling at pinakamatapang na doktor.
Sinuri ni Dr. Torres si Bree. Tinignan niya ang ultrasound.
“Mahina ang heartbeat ng bata. Placental Abruption. Humiwalay ang inunan dahil sa impact,” seryosong sabi ni Dr. Torres. “Kailangan natin siyang i-C-Section ngayon din para mabuhay ang bata.”
“Gawin niyo po Doc!” sabi ni Caleb.
Pero bago dalhin si Bree sa Operating Room, lumapit si Dr. Torres sa mukha ni Bree.
Tinignan ng doktora ang pasa sa pisngi ni Bree—ang marka ng limang daliri. At tinignan niya ang marka sa tiyan nito. Ang hugis ng pasa sa tiyan ay linear, marka ng kanto ng mesa, hindi ng sahig.
Alam ng doktora ang nakikita niya.
“Misis,” bulong ni Dr. Torres kay Bree habang wala sa tabi si Caleb (pinalabas muna ito). “Ligtas ka dito. Ako ang bahala sa’yo at sa anak mo. Pero kailangan kong malaman ang totoo para ma-report ko ito nang tama sa medical records. Nadulas ka ba talaga?”
Tumingin si Bree sa pinto kung saan nakasilip si Caleb na nanlilisik ang mata, nagbabanta.
Natakot si Bree.
Pero naramdaman niya ang huling sipa ng anak niya sa loob ng tiyan. Mahina. Nagmamakaawa.
Kung babalik ako sa kanya, isip ni Bree, baka sa susunod, hindi na kami mabuhay ng anak ko.
Huminga nang malalim si Bree. Hinawakan niya ang kamay ni Dr. Torres.
“Doc…” hikbi ni Bree. “Hindi ako nadulas. Sinampal niya ako. At tumama ang tiyan ko sa mesa dahil sa lakas ng tulak niya.”
Tumango si Dr. Torres. “Naka-record na ‘yan.”
Pagkatapos ng operasyon, ligtas na naipanganak ang baby boy, kahit premature. Nasa incubator ito pero buhay.
Nasa recovery room si Bree nang pumasok si Caleb.
“Bree!” ngiti ni Caleb. “Ligtas na ang anak natin. Buti na lang. Oh, heto ang discharge papers, pipirmahan mo na lang mamaya. Uuwi na tayo bukas. Mahal ang ospital.”
“Hindi ako uuwi sa’yo, Caleb,” mahinang sabi ni Bree.
Kumunot ang noo ni Caleb. “Anong sabi mo? Hilo ka pa ba sa anesthesia?”
“Sabi ko… tapos na tayo.”
“Huwag mo akong subukan, Bree!” akmang hahawakan ni Caleb ang braso ni Bree nang biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Dr. Torres. Pero hindi siya nag-iisa.
Kasama niya ang dalawang Pulis at isang Social Worker.
“Mr. Caleb Santos?” tanong ng pulis.
“Yes? Bakit? Anong kailangan niyo?” matapang na tanong ni Caleb.
“Inaaresto ka namin sa kasong Violence Against Women and Children (VAWC) at Frustrated Parricide.”
Namutla si Caleb. “H-Ha?! Wala kayong ebidensya! Nadulas ang asawa ko! Diba Bree? Sabihin mo sa kanila!”
Tumingin si Caleb kay Bree, inaasahang matatakot ulit ito.
Pero tumingin si Bree sa kanya nang diretso. Wala nang takot sa mga mata ng ina.
“Sinabi ko na sa kanila ang totoo, Caleb,” sabi ni Bree. “Yung pasa sa mukha ko. Yung marka sa tiyan ko. Lahat ‘yan, ebidensya ng pagiging ‘makasarili’ mo.”
“Doc! Sinungaling ‘yan! Hormones lang ‘yan!” sigaw ni Caleb.
Naglabas si Dr. Torres ng folder.
“Mr. Santos,” sabi ng doktora. “Ako ay isang licensed medical expert. Ang injury ng asawa mo ay hindi tugma sa pagkadulas. Tugma ito sa blunt force trauma galing sa isang assault. At nakuha rin ng CCTV ng lobby niyo sa condo ang pagtakbo mo palabas ng unit na hindi man lang inaalalayan ang asawa mong dumudugo. Iniwan mo siyang maglakad papunta sa kotse.”
Pinusasan ng mga pulis si Caleb.
“Bree! Bawiin mo ‘to! Masisira ang career ko! Wala kang pambuhay sa bata!” sigaw ni Caleb habang hinihila palabas.
“Mas gugustuhin ko pang mabuhay nang simple mag-isa, kaysa mabuhay kasama ang demonyo,” sagot ni Bree.
Nang mailabas na si Caleb, naiwan si Bree at Dr. Torres.
“Salamat, Doc,” iyak ni Bree.
“Ikaw ang nagligtas sa sarili mo, Bree,” ngiti ng doktora. “Ngayon, magpagaling ka. May baby kang naghihintay sa yakap mo.”
Sa huli, nakulong si Caleb nang matagal na panahon. Si Bree naman ay nakabangon, nakahanap ng trabaho, at pinalaki ang kanyang anak na puno ng pagmamahal—malayo sa lalaking muntik nang pumatay sa kanilang dalawa dahil lang sa pera. Napatunayan ni Bree na ang tunay na lakas ng isang babae ay lumalabas kapag ang buhay ng kanyang anak ang nakataya.
